Bazı insanlar bir kulübe sözleşmeyle gelir,
bazıları ise sorumlulukla…
Ahmet Yıldırım, Erzincan’a ikinci türden gelenlerden oldu.
Ahmet Yıldırım, sezon başlamışken, herkesin “iş işten geçti” dediği bir anda, 6. haftada bu takımın başına geçti. Geç geldi belki ama gecikmedi. Çünkü o günden itibaren bu takımın sadece teknik direktörü değil, sahibi gibi davrandı. Sahiplendi. İnandı. İnandırdı.
Yanına aldığı isimler rastgele değildi.
Gökhan Kolomoç, Serkan Güney, Feyzi Tuncay…
Futbolun içinde izi olan, sözü olan, emeği olan insanlar.
Bu isimlerin Erzincan’da olması bile başlı başına bir mesajdı:
“Erzincanspor hâlâ bir markadır.”
Ve bu ekip, kısa sürede bir uyum yakaladı.
Ama kolay mıydı?
Hayır.
Maddi sıkıntılar vardı, belirsizlik vardı, ayrılanlar oldu, gidenler oldu.
Ama kalanların kalmasını sağlayan bir irade vardı.
Futbolcunun omzuna sadece forma değil, umut koyan bir teknik ekip vardı.
Her maç aynı şeyi gördük:
Bazen kazanıldı,
bazen kaybedildi,
bazen berabere kalındı…
Ama hiçbir maçta vazgeçilmedi.
Ahmet Yıldırım’ın Erzincanspor’u puanı değil, mücadeleyi seçti.
Skor tabelasından önce, oyuncusunun gözünün içine baktı.
“Devam edebilir miyiz?” diye sordu.
Cevap çoğu zaman sahada verildi.
Ve sadece A takımla yetinmedi…
U14, U15 maçlarını izledi.
O tribünlerdeki çocuklara, belki farkında bile olmadan şunu söyledi:
“Buradan da bir yol çıkar.”
Kaleci Ali’nin, Feyzi Tuncay ile çalışması…
Belki yıllar sonra dönüp bakıldığında,
“Her şey orada başladı” denilecek bir an olacak.
Şimdi ilk yarının son maçı oynanacak.
Ve Ahmet Yıldırım, bu maçtan sonra Erzincanspor’dan belki ayrılacak belki kaldığı yerden devam edecek.
Şunu net söylemek lazım:
O, Erzincan’dan alacağını almadan gitmiyor.
Tam tersine, Erzincan’a vermesi gerekeni verdiği için gidiyor.
Burada kalmak için bekledi.
Söz verdiği gibi yarım bırakmadı.
“Bir umut olursa kalırım” dedi,
ama umut olmazsa da insanın bir yere kadar dayanabileceğini hepimiz biliyoruz.
Bu bir veda yazısı değil.
Bu bir teşekkür de değil.
Bu bir GERÇEKLER yazısıdır.
Çünkü Ahmet Yıldırım ve ekibi, bu şehirde sadece maç oynatmadı.
Bir duruş bıraktı.
Bir mücadele ahlakı bıraktı.
Ve en önemlisi, “zor zamanda kaçmayan” bir hikâye bıraktı.
Belki bir daha böyle bir ekip Erzincan’a gelir mi, gelmez mi bilemeyiz.
Ama bildiğimiz bir şey var:
Bu şehir,
bu çocuklar,
bu forma…
Ahmet Yıldırım’ı ve ekibini unutmayacak.
— Recep Çetin